Buff και Yellow

Buff ονομάζονται τα πουλιά τα οποία τα φτερά τους έχουν χαρακτηριστικά λευκωπά άκρα. Λόγω της θαμπότητας του χρώματος τους ονομάζονται και μή έντονα η αλλιώς πουλιά Β.

    Yellow ονομάζονται τα πουλιά τα οποία τα πούπουλα τους δεν έχουν καθόλου η έχουν πολύ λίγο ανοιχτά άκρα.
    Αυτό έχει ώς αποτέλεσμα τον έντονο χρωματισμό του πτερώματος γι'αυτό και τα πουλιά αυτά ονομάζονται και έντονα η πουλιά Α.

    Και τα Buff και τα Yellow χωρίζονται σε τρείς υποκατηγορίες σκληρότητας πτερώματος.
    Τα σκληρά τα μεσαία και τα μαλακά.



    Εμβαθύνοντας λιγάκι περισσότερο στο θέμα και παίρνοντας σαν δεδομένο πως δεν υπάρχουν σταθεροί κανόνες σε σχέση με το πτέρωμα και τα είδη αυτού θα πρέπει να δεχτούμε πως κάθε πούπουλο είναι μοναδικό και έτσι θα πρέπει να το δούμε και να το εκτιμήσουμε. Χαρακτηρισμοί όπως έντονο η μη έντονο σκληρό η μαλακό κοντό η μακρύ φαρδύ η στενό είναι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους δηλώνοντας πως o κάθε χαρακτηρισμός από αυτούς ορίζει άλλο χαρακτηριστικό του φτερού και οι μεταξύ τους συνδυασμοί είναι ΟΛΟΙ εφικτοί.
    Πχ ένα έντονο φτερό μπορεί να είναι κοντό και μαλακό ή κοντό και σκληρό ή μακρύ και μαλακό ή μακρύ και σκληρό.
    Ξανατονόζω πως το κάθε φτερό είναι μοναδικό, αυτό πρέπει να το κατανοήσει καλά ο καθένας που θέλει ν ασχοληθεί με το πτέρωμα, έστω και επιφανειακά.
    Οι βασικές (γενικές) κατηγορίες που θα πρέπει να γνωρίζει κάποιος για αρχή (ίσως και για τέλος) είναι κι αυτές που αναφέρονται συνήθως σε όλα τα κείμενα για πτερώματα, είναι το έντονο και το μη έντονο.

    Το έντονο το συναντάς επίσης με τις ονομασίες

    Yellow , Intensive , A – Vogel (τύπου Α).

    Το δε μη έντονο και ως Χιονέ ,Buff ,B – Vogel (τύπου Β).

    Υπάρχει και η ενδιάμεση κατηγορία ή AB Vogel intermediary.

    Επειδή, συνήθως τα έντονα φτερά «δείχνουν» να είναι και πιο μακριά και πιο σκληρά από τα χιονέ άρχισε κι αυτή η παρεξήγηση στον ορισμό τους.

    Ας δούμε έναν πίνακα με τις παραμέτρους που ψάχνουμε σ ένα φτερό και τις ονομασίες τους.

    Βάθος χρώματος---------------Υφή (πλάτος)--------------Μήκος



    Έντονο------------------------Σκληρό (στενό)-------------Μακρύ



    Μη έντονο---------------------Μαλακό (φαρδύ)------------Κοντό



    Σημ. Η υφή συνδέεται απόλυτα με το πλάτος των φτερών. Όσο πλατύτερο, τόσο πιο μαλακό ένα φτερό.

    Αυτός ο πίνακας αρκεί για μια πρώτη προσέγγιση στο θέμα «πτέρωμα».

    Όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί μεταξύ των 3 στηλών είναι εφικτοί. Κάποιοι από τους συνδυασμούς πολύ πιθανόν να έχουν μικρότερο ποσοστό εμφάνισης από κάποιους άλλους, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

    Στον πίνακα δεν αναφέρεται η περίπτωση «ενδιάμεσου», η οποία υπάρχει και στις 3 στήλες. Στην πραγματικότητα δεν αναφέρονται για τον απλό λόγο ότι θεωρητικά είναι μία, αλλά πρακτικά είναι άπειρες και ο πίνακας, μαζί με τους πιθανούς συνδυασμούς θα ήταν … ατελείωτος.

    Αν κάποιος θέλει να εμβαθύνει περισσότερο θ ανακαλύψει ότιοι «ενδιάμεσες» κατηγορίες είναι και οι πιο πλούσιες. Είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψεις το τέλειο έντονο ή το απόλυτα κοντύτερο ή το τελείως σκληρό φτερό,ανάλογα με την ράτσα φυσικά.
    Ο κανόνας που θα πρέπει ν ακολουθήσει κάποιος για την κατανόηση των πτερωμάτων και την παραπέρα χρησιμότητα τους στα ζευγαρώματα είναι ένας:

    Δεν υπάρχουν κανόνες, υπάρχει μόνο η σύγκριση μεταξύ φτερών.
    Πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει απόλυτο μέγεθος σ ένα φτερό κι από κει και πάνω ονομάζονται μακρύφτερα ή ότι από κει και κάτω κοντόφτερα ή μαλακά / σκληρά, αντίστοιχα.

    Υπάρχουν πιο μακριά, κοντά, μαλακά, σκληρά, έντονα, μη έντονα φτερά, ΜΟΝΟ από το φτερό που κρατάμε στο χέρι μας.
    Στις περισσότερες περιπτώσεις σύγκρισης δεν χρειάζεται καν η αφαίρεση φτερών.
    Οι πιο πεπειραμένοι μπορούν να συγκρίνουν την εντονότητα του πτερώματος ενός πουλιού και φυσικά όλοι το μήκος του, μόνο κοιτάζοντας τα.
    Η ψηλάφηση θα δώσει μια καλή εικόνα για την υφή των φτερών αλλά όχι απόλυτη, εδώ χρειάζεται, περισσότερο, η αφαίρεση φτερών για σύγκριση.
    Εκεί που περιπλέκονται τα πράγματα ως προς το πτέρωμα είναι σε ράτσες που οι απαιτήσεις σε όγκο, μήκος ή κάποια άλλα εμφανισιακά χαρακτηριστικά έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις και τα πουλιά με απόλυτα πτερώματα είναι σπάνια, λόγω εκφυλισμού. Εδώ θα συναντήσουμε και το, απαραίτητο, ζευγάρωμα μεταξύ 2 έντονων η μεταξύ 2 μη έντονων πουλιών ή 2 μακρύφτερων κλπ .ανάλογα με τι αποτέλεσμα προσδοκούμε.

    Προσοχή η επιλογή δύο έντονων ή δυο μη έντονων κλπ θα πρέπει να είναι βασισμένη στην λογική της σύγκρισης πάντα.

    Δηλαδή μπορούμε να ζευγαρώσουμε 2 μη έντονα Norwich, αρκεί το ένα να είναι «λιγότερο» μη έντονο από το άλλο ή «λιγότερο» μακρύφτερο από το άλλο κλπ.
    Ο λόγος; Χρειάζομαι «όγκο», αλλά δίχως να χάσω τελείως το «βάθος χρώματος».
    Όταν το χάσω, θα ψάξω να βρω ταίρι με όσο το δυνατόν πιο «έντονα» χαρακτηριστικά.
    Μια λεπτή γραμμή που πρέπει να περπατάμε πάνω της, αναγκαστικά, αν θέλουμε να κρατάμε τα χαρακτηριστικά της ράτσας που ασχολούμαστε.
    Αν και ο γενικός κανόνας, στην πλειοψηφία των ζευγαρωμάτων, είναι ότι προσπαθούμε να επιλέγουμε αντίθετα ταίρια σ ένα ζευγάρι η πραγματικότητα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι τελικά δεν υπάρχουν κανόνες ή τουλάχιστον ότι οι κανόνες είναι … ευέλικτοι !!